ประเทศไทยพบว่ามีแนวโน้มจำนวนและสัดส่วนของผู้สูงอายุเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง โดยพบว่าในปี พ.ศ.2548มีผู้สูงอายุคิดเป็น 10.4%ของประชากร และในปี พ.ศ.2564 จะมีจำนวนผู้สูงอายุ(อายุมากกว่า60ปี)มากกว่า 20%ของประชากรทั้งประเทศ จัดได้ว่าประเทศไทยเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ ปัญหาที่ตามมาอย่างหนึ่งคือการใช้ยาที่อย่างไรที่เหมาะสมกับผู้สูงอายุซึ่งตามนิยามขององค์การอนามัยโลก ให้คำนิยามการใช้ยาอย่างสมเหตุผล คือ ผู้ป่วยได้รับยาที่เหมาะสมกับปัญหาสุขภาพ โดยใช้ยาในขนาดที่เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย ด้วยระยะเวลาการรักษาที่เหมาะสม และมีค่าใช้จ่ายต่อชุมชนและผู้ป่วยน้อยที่สุด ซึ่งผู้สูงอายุจัดเป็นประชากรกลุ่มเสี่ยงหรือมีโอกาสที่จะได้รับอันตรายจากการใช้ยาได้มากกว่าบุคคลทั่วไปเนื่องจากการทำงานของอวัยวะต่างๆเสื่อมประสิทธิภาพไปตามวัยที่มากขึ้น ประกอบกับผู้ป่วยสูงอายุมักจะเป็นโรคเรื้อรัง ส่วนใหญ่จึงมีการใช้ยาหลายชนิด และเป็นการใช้ยาอย่างต่อเนื่องหลายปี จึงเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดอาการข้างเคียงมากขึ้น รวมถึงอาจเกิดอันตรกิริยาระหว่างยากับยาเพิ่มขึ้นอีกด้วย เภสัชกรจึงมีบทบาทสำคัญ ในการดูแล ป้องกันและแก้ไขโดยตระหนักถึงปัญหาการใช้ยาที่อาจเกิดกับผู้สูงอายุ รวมถึงข้อควรระวังในการใช้ยาชนิดต่างๆเพื่อให้ผู้ป่วยได้ประโยชน์สูงสุดจากการใช้ยาควบคู่กับความปลอดภัย และสามารถทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายด้านสาธารณสุขของประเทศไทยได้ในอนาคต